Er is nieuws

Het verborgen verleden van…. (1)

Sinds deze editie is er een nieuwe rubriek in onze nieuwsbrief, namelijk… Het verborgen verleden van Scouting Hilvarenbeek. Iedere paar maanden zal er in deze rubriek een ander thema worden toegelicht, wat typerend is voor Scouting Hilvarenbeek en wat het verleden van onze mooie club kenmerkt. Dit keer zal het gaan over…… ‘de Raadsrots’.

Om te beginnen is een stukje theorie achter de Raadsrots wel op zijn plek. De Raadsrots wordt altijd bij de Welpen gebruikt. Zoals vele van jullie weten, vormt de film Jungle Book de rode draad in de verhaallijn van de Welpen. Ook de raadsrots komt in Jungle Book voor en fungeerde als de plek, waar de wolven naartoe gingen om raad te vragen aan de Akela. Maar ook als Akela raad wilde geven, kon hij zijn wolven naar de Raadsrots leiden. Een belangrijke plek dus.

 

Binnen Scouting Hilvarenbeek werd alleen door de Welpen Jongens de Raadsrots fanatiek gebruikt. Iedere vrijdagavond werd de groep geopend door de Akela, met als belangrijk object, je raadt het al… de Raadsrots. Dit is een traditie waar menig oud-Welp zich nog alles bij kan voorstellen. Je kunt dus wel begrijpen, dat de Raadsrots van Scouting Hilvarenbeek behoorlijk wat emotionele betekenis met zich meebracht. Jarenlang werden groepsavonden hiermee geopend, jarenlang hebben de Welpen deze rots als ‘rots in de branding’ gezien gedurende de scouting avonden en jarenlang is de Raadsrots hun baken geweest. Tot een maand geleden…. Alle mooie (jeugd)herinneringen zijn in een klap opgegaan in… rook…

Al enige maanden ging het gerucht binnen Scouting Hilvarenbeek dat de Raadsrots niet meer in goede conditie verkeerde. De zorg werd gedurende de Groepsraad met alle leden en het bestuur innig met elkaar besproken. De Raadsrots was de oude niet meer. Men begon hem eerder tot last te zien, dan dat er nog plezier aan werd beleefd. Hij lag in de weg en had last van behoorlijk wat houtwormen. Iedere groepsraad weer wakkerde de discussie aan, wat er met onze geliefde Raadsrots gedaan moest worden en iedere groepsraad weer kwam men tot de conclusie, dat de Raadsrots er toch voor heeft gezorgd dat onder andere huidige Pivo- leden ‘volwassen’ zijn geworden en zijn grootgebracht door de Raadsrots. We konden onze trouwe vriend toch niet zomaar weggooien?

Tot die ene zomeravond in april. Bij het gebruikelijke kampvuur werd unaniem besloten de Raadsrots uit zijn lijden te verlossen. Ondanks de emotionele waarden die eraan kleeft, moesten we eraan gaan geloven en hebben we gekozen voor een heel waardig afscheid. Je kunt vast raden wat er mee is gebeurt… het is en blijft een stuk hout…

Raadsrots, bedankt! Hopelijk wordt er snel naar een waardig opvolger gevonden!